Everything has to come to an end, sometime

And so..the adventure begins: We namen de impulsieve beslissing om 5 maanden in het buitenland te studeren, toen het plots zo ver was en we bij onszelf dachten "oh jee, wat hebben we nu gedaan?". Of toch, dat was waarover ik de eerste nachten peinsde toen ik op mijn kersvers kot aankwam, starend naar de "mottige roze muur" zoals mijn moeder er mij telkens op wees. 

Alles even op een rijtje zetten. Als jullie geheugen nog optimaal werkt, dan herinneren de meeste van jullie nog mijn eerste blog bericht waarin ik meedeelde wat ik hoopte te bereiken met mijn erasmus:

"Wat ik hoopTE te vinden in Spanje is/WAS een soort van compensatie voor alle leuke gebeurtenissen hier in mijn vaderland. Bon, niet zomaar een compensatie, maar iets wat dat allemaal overtreft. Meer bepaald nieuwe vrienden leren kennen  CHECK!, het Spaans onder de knie krijgen LUKT TOCH AL BETER DENK IK?, zelfstandig de financiën en administratie kunnen regelen FINANCIËN WAS NIET ECHT NODIG MAAR ADMINISTRATIE.. O JEE, ZWIJG ER MIJ VAN!, veel cultuur opsnuiven  DUBBEL CHECK! , Spanje doorkruisen HET IS BIJ NOORD-SPANJE GEBLEVEN, MAAR DEZE ZOMER KOMT DAAR VERANDERING IN!,.. Maar als ik dit alles niet kan verwezenlijken, dan zal ik al heel blij zijn dat ik alsnog met wasmachines van de wasserette leerde werken." HAHA, WE HADDEN EEN WASMACHINE OP KOT! SURPRISE! :D

Iedereen heeft ongetwijfeld grootse verhalen en anekdotes te vertellen na een half jaar in het buitenland studeren. Er zijn duizenden foto's en herinneringen, dingen die je later aan je kinderen zal vertellen en binnenpretjes die nooit zullen weggaan. Maar het zullen toch de kleine en meest vanzelfsprekende dingen zijn die ik zal missen nadat ik terug geacclimatiseerd ben in België:

• Ik zal missen hoe we een heel semester lang enkel door de rechterhelft van de deuren in de unief konden en hoe ik na het laatste examen met volle macht de linkerhelft probeerde open te duwen  zodat ik bijna met mijn gezicht tegen het glas smakte, tot groot jolijt van Deborah. 
• Ik zal missen hoe Simon tijdens uitstapjes mij telkens verbeterde als ik geen subjunctief gebruikte bij 'espero que'. Maar hé, nu kunnen we terug enkel Nederlands spreken tegen elkaar als we een koffie drinken tussen de lessen door. 
• Ik zal missen hoe de cute bartender in de Guijuelito na 10 keer passeren al mijn naam vanbuiten kende en telkens moest lachen om het feit dat hij de uitspraak vreselijk vond. Later begonnen we dan andere -iets meer Spaans klinkende namen- op het bestelformuliertje te schrijven om het hem wat minder moeilijk te maken, waarvoor hij ons eveneens uitlachte.
• Ik zal missen hoe een academisch kwartiertje hier iedere les volop benut werd door de proffen, rekening houdend met het feit dat een les hier gemiddeld maar 1 uur duurt.
• Ik zal de uitdrukking op de mensen hun gezicht missen als ze vragen van welk land ik kom en desondanks geen bier maar wijn bestel. 
• O ja, ik zal zelf de uitspraak van het engelse 'focus' als 'fuck use' van mijn prof literatuur missen. (En vooral hoe mijn vrienden van Gent niet meer bijkwamen toen ik hen dat vertelde.)

Mijn alomvattende indruk over mijn erasmus was positief, uiteraard. Ik kan men trots zeggen dat ik nu het Spaans 'beheers', en naast het leren van een vreemde taal kan ik ook met trots zeggen dat je op erasmus inderdaad vrienden voor het leven maakt. En dan was daar ook die minder leuke periode rond kerstmis die niet alleen een zwarte pagina in de laatste vijf maanden was, maar één in heel mijn leven. Maar ook hier hebben de Spanjaarden met hun levenswijsheden mij geholpen: "Hombres, mejor cerdos que dan jamones, y no rompen corazones"(zoek de vertaling zelf maar op!) zei Cristina tijdens de les literatuur toen ze vroeg hoe mijn kerstvakantie verlopen was. En gelijk moet ik haar geven.. ;)

Maar -er is altijd een maar- hoewel mijn erasmus een fantastische belevenis was met nog mooiere herinneringen dan ik ooit had durven denken, kijk ik daarom niet minder uit naar mijn terugkeer naar België, want het gras is altijd groener aan de overkant zeggen ze. Ik ruil een klein roze kamertje in voor een iets grotere met een senseo-machine (O wat heb ik dat gemist!!) in de Leeuwstraat. Ik ruil Deborah, mijn grootste steun en toeverlaat tijdens deze vijf maanden, in voor mijn zus die vanaf nu weer als mijn voornaamste klaagmuur zal fungeren (Maar ik heb er weer een fantastische vriendin bij die ik vanaf 13 februari geregeld tegen het lijf zal lopen in de Blandijn, niet waar? ). En tenslotte ik ruil de vele avondjes tapas-eten in voor uitstapjes naar de opera, theater en film met mijn beste vriendin, herenigd na vele maanden briefcorrespondentie en skype sessies. 

Fare thee well, lieve vrienden die ik hier leerde kennen (en waarvan de helft geen Nederlands kan om dit te begrijpen..). Het was mij een waar genoegen om met jullie te studeren, te reizen, te lachen, tapas te eten en noem maar op. Voor zij die gedomicilieerd zijn in België: altijd welkom in Gent uiteraard. En voor zij die aan de andere kant van de wereld wonen.. vergeet niet dat het Vlaamstalige gedeelte van België minstens even mooi is als het Franstalige!

Cantabia: Santander & Potes

Santander 

Jawel, de examens zijn volledig gedaan voor mij. Dus dat betekent: buzze pakkn en maken dat ik nog wat van Spanje zie voor ik voorgoed terug naar mijn thuisbasis keer. En mijn vader is er op die manier ook eens van tussenuit dus dat is mooi meegenomen! :) Iedereen content! En vooral content dat ik voor het eerst in vijf maand de Spaanse kust zag. Daarvoor was vroeg opstaan dus zeker de moeite waard! 

Uitzicht op mijn kamer van het hotel. 

Potes

Dag twee: We lieten de zee en palmbomen achter ons en trokken de bergen in om een idyllisch Spaans stadje te bezoeken, dicht tegen de Picos de Europa ("Pieken van Europa" letterlijk vertaald). Jullie zien het, ons weekend bestond uit waaier aan verschillende panorama's. ;) 

Let it snow, Let it snow, Let it snow

Nee, het is geen fotoshop (ik zou niet eens weten hoe ik daar mee moet werken). Het heeft vandaag wel degelijk gesneeuwd in Valladolid. Ik had nooit gedacht dat ik dat hier nog zou mogen meemaken. Jammer genoeg is het geen snowy landschap zoals dat momenteel het geval is in België, maar desalniettemin ben ik blij dat ik eens van mijn bureau kon rechtstaan om naar buiten te kijken.. en te dagdromen.. 

O ja, toch nog even laten weten dat wij van Gent uiteraard laten zien wat we waard zijn! ;) 

Naar jaarlijkse gewoonte wijst mijn moeder er mij telkens op dat ze alweer een vogelstront op haar ruit heeft (en dat is toevallig altijd rond de examenperiode !! ). Met andere woorden, er kan dus niets meer fout lopen met mijn examens hier. Alhoewel, dat denk ik dan ook iedere examenperiode en toch loopt dat uit op ettelijke herexamens. 

Anyway, één punt is al binnen voor lexicología (16/20) wat wil zeggen dat ik daar geen examen meer voor moet afleggen. Nu maar hopen dat de rest een even uitmuntend resultaat oplevert.. :) 

Op goeie examens en vriendschap !!

Na een goeie week terug les te hebben gehad (en enkele presentaties en deadlines achter de rug) is voor ons de blok -in theorie- ongeveer nu begonnen. Het is natuurlijk wat je 'blok' noemt want ik denk niet dat de Spanjaarden daar ooit al van gehoord hebben. In ieder geval, na 21u betekent dat: boeken toe en tapas eten!

En hoe is het gesteld met de studies in particular? Wel, met mijn cursus van -ochot- 50 handgeschreven pagina's geraak ik wel rond in een dagje, maar andere vakken (meer specifiek die van de conservatieve proffen die ons ook wel de 'extranjeros' (=buitenlanders) noemen) zijn dan weer niet te onderschatten.. Voor de geïnteresseerden onder jullie, mijn examenrooster ziet er als volgt uit:

21 januari: Literatura Hispanoamericana

22 januari: Irish Literature

23 januari: English Literature III

24 januari: Crítica Literaria

Aan mijn vriendinnen in België: bekijk deze pagina maar 1 keer en wordt vooral niet jaloers op onze blokperiode-op-z'n-Spaans. Ik maak dit ook maar één keer mee in mijn leven.. :p Ik wens jullie veel succes! ;)

Non, je ne regrette rien!

Ik had het even over het hoofd gezien, maar gisteren zat ik precies 4 maanden in Valladolid, en hoo, wat zal ik niet snel de dag vergeten dat ik samen met Simon voor het eerst mijn plan moest trekken in een volkomen onbekende stad, met ons toenmalig gebrekkig Spaans (toch dat van mij in ieder geval).

Maar 4 maanden en 2 nieuwe kotgenotes later stel ik het nog steeds prima in de Calle del Doctor Fleming, waar er momenteel door de drie meisjes flink gestudeerd wordt. 

Ik weet niet of het u ook al opgevallen is, maar de 10de van de volgende maand zal ik helaas niets meer posten op deze blog, want dan zit mijn erasmus avontuur er al lang op en zit ik waarschijnlijk ofwel in Praag met de vriendinnen, ofwel druk in de weer om mijn kot in Gent terug leefbaar te maken. Wat gaat de tijd toch snel! 30 januari zet ik terug voet op Vlaamstalig gebied (theoretisch gezien eerst Franstalig..) en komt er een einde aan het communiceren via blog, skype, face time, facebook enzovoort. 

Kort samengevat, de 4 maanden Valladolid waren zeker mijn bloed, zweet en tranen waardig (ik mag niet overdrijven.. de administratie en gesleur met de valiezen viel after all nog mee)!! Natuurlijk met ups en downs, zoals iedere student dat heeft als hij te lang van huis weg is of geconfronteerd wordt met ldvd, maar ik zal mijn keuze om op erasmus te gaan maar recapituleren zoals mijn Franse "muze" ooit zong:

On est bien arrivé

En we zijn er weer geraakt! Heelhuids hebben wij vlaamsche erasmussers weer voet gezet op Spaans grondgebied om er ... ongelukkigerwijs examens af te leggen. En toegegeven, met veel plezier stapte ik niet op het vliegtuig (wat ik al had kunnen voorspellen -vooral na wat er gebeurd is op amoureus vlak- voor ik de beslissing nam om naar België te gaan). Maar een goede vriendin naast mijn zijde en het zonnetje aan de ander kant van het wolkendek maakte mij toch min of meer gelukkig om terug op Spaanstalig gebied te vertoeven. 

Bovendien stond er mij een verrassing te wachten toen ik op kot aankwam. Onze Koreaanse kotgenote (Victoria) is verhuisd en wij hebben er een Poolse kotgenote bij. Haar naam is Inés, studente Spaans en 21 jaar oud. Nu, van leren is niet veel in huis gekomen vandaag want Inés heeft meteen een fles wijn opengemaakt bij aankomst om onze kennismaking te vieren! Als dat geen warm onthaal is! 

Herenigd met mijn zus (en de hondjes) op nieuwjaarsdag! Mooie herinneringen aan een bezoek in België.

SURPRISE !!!

Twee berichten voor ik dit tekstje 'publiceerde', konden jullie lezen dat ik zogezegd in Valladolid bleef met de feesten. Helaas, het was een grote en opzettelijke leugen, waarvoor ik volgens mijn voorafgaande Mexicaanse kotgenoot zeker gestraft zal worden door God! Het had maar 1 doel: mijn mama op het verkeerde spoor zetten. Samen met Pat had ik al vanaf november geregeld dat ik toch naar huis zou komen, want Valladolid liep leeg van de Erasmus-studenten die rond de kerstperiode bij hun familie wouden zijn. En zo probeerde mijn moeder mij op 27 december te bereiken via Skype, terwijl ik eigenlijk hoog in de wolken hing op weg naar België om haar te verrassen. 

Nu, ik had eerlijk gezegd wel een andere soort surprise-act verwacht.. Mijn mama was redelijk van slag en in plaats van vriendelijk nen dag te zeggen, panikeerde ze onmiddellijk dat ze een uur later al naar Rome moest vertrekken en dat ze van niets op de hoogte was. (Ik begrijp wel dat gevoel van onmacht als vrijwel IEDEREEN wist dat ik naar België kwam, uitgenomen zijzelf.) Geen probleem moeder, alles was geregeld en ik zou hen naar Zaventem brengen, samen met mijn tante. 

Maar het leukste van de hele dag was het "verrassingsfeestje" van mijn vriendinnen. Katrien, die mij persé wou zien donderdagavond (er was geen ontkomen aan! :p ) had een paar van mijn vriendinnen opgetrommeld om tijdens het studeren door mij toch een onvergetelijke avond te bezorgen. Want in deze tijden van leed en verdriet deed het mij goed om mensen te zien die mij een ferm hart onder de riem kwamen toesteken. Ik was dan ook enorm ontroerd om mijn lieve vriendinnen na zo vele maanden terug te mogen omarmen.

Dank jullie wel ladies! See you soon! xxxxxx