Everything has to come to an end, sometime

And so..the adventure begins: We namen de impulsieve beslissing om 5 maanden in het buitenland te studeren, toen het plots zo ver was en we bij onszelf dachten "oh jee, wat hebben we nu gedaan?". Of toch, dat was waarover ik de eerste nachten peinsde toen ik op mijn kersvers kot aankwam, starend naar de "mottige roze muur" zoals mijn moeder er mij telkens op wees. 

Alles even op een rijtje zetten. Als jullie geheugen nog optimaal werkt, dan herinneren de meeste van jullie nog mijn eerste blog bericht waarin ik meedeelde wat ik hoopte te bereiken met mijn erasmus:

"Wat ik hoopTE te vinden in Spanje is/WAS een soort van compensatie voor alle leuke gebeurtenissen hier in mijn vaderland. Bon, niet zomaar een compensatie, maar iets wat dat allemaal overtreft. Meer bepaald nieuwe vrienden leren kennen  CHECK!, het Spaans onder de knie krijgen LUKT TOCH AL BETER DENK IK?, zelfstandig de financiën en administratie kunnen regelen FINANCIËN WAS NIET ECHT NODIG MAAR ADMINISTRATIE.. O JEE, ZWIJG ER MIJ VAN!, veel cultuur opsnuiven  DUBBEL CHECK! , Spanje doorkruisen HET IS BIJ NOORD-SPANJE GEBLEVEN, MAAR DEZE ZOMER KOMT DAAR VERANDERING IN!,.. Maar als ik dit alles niet kan verwezenlijken, dan zal ik al heel blij zijn dat ik alsnog met wasmachines van de wasserette leerde werken." HAHA, WE HADDEN EEN WASMACHINE OP KOT! SURPRISE! :D

Iedereen heeft ongetwijfeld grootse verhalen en anekdotes te vertellen na een half jaar in het buitenland studeren. Er zijn duizenden foto's en herinneringen, dingen die je later aan je kinderen zal vertellen en binnenpretjes die nooit zullen weggaan. Maar het zullen toch de kleine en meest vanzelfsprekende dingen zijn die ik zal missen nadat ik terug geacclimatiseerd ben in België:

• Ik zal missen hoe we een heel semester lang enkel door de rechterhelft van de deuren in de unief konden en hoe ik na het laatste examen met volle macht de linkerhelft probeerde open te duwen  zodat ik bijna met mijn gezicht tegen het glas smakte, tot groot jolijt van Deborah. 
• Ik zal missen hoe Simon tijdens uitstapjes mij telkens verbeterde als ik geen subjunctief gebruikte bij 'espero que'. Maar hé, nu kunnen we terug enkel Nederlands spreken tegen elkaar als we een koffie drinken tussen de lessen door. 
• Ik zal missen hoe de cute bartender in de Guijuelito na 10 keer passeren al mijn naam vanbuiten kende en telkens moest lachen om het feit dat hij de uitspraak vreselijk vond. Later begonnen we dan andere -iets meer Spaans klinkende namen- op het bestelformuliertje te schrijven om het hem wat minder moeilijk te maken, waarvoor hij ons eveneens uitlachte.
• Ik zal missen hoe een academisch kwartiertje hier iedere les volop benut werd door de proffen, rekening houdend met het feit dat een les hier gemiddeld maar 1 uur duurt.
• Ik zal de uitdrukking op de mensen hun gezicht missen als ze vragen van welk land ik kom en desondanks geen bier maar wijn bestel. 
• O ja, ik zal zelf de uitspraak van het engelse 'focus' als 'fuck use' van mijn prof literatuur missen. (En vooral hoe mijn vrienden van Gent niet meer bijkwamen toen ik hen dat vertelde.)

Mijn alomvattende indruk over mijn erasmus was positief, uiteraard. Ik kan men trots zeggen dat ik nu het Spaans 'beheers', en naast het leren van een vreemde taal kan ik ook met trots zeggen dat je op erasmus inderdaad vrienden voor het leven maakt. En dan was daar ook die minder leuke periode rond kerstmis die niet alleen een zwarte pagina in de laatste vijf maanden was, maar één in heel mijn leven. Maar ook hier hebben de Spanjaarden met hun levenswijsheden mij geholpen: "Hombres, mejor cerdos que dan jamones, y no rompen corazones"(zoek de vertaling zelf maar op!) zei Cristina tijdens de les literatuur toen ze vroeg hoe mijn kerstvakantie verlopen was. En gelijk moet ik haar geven.. ;)

Maar -er is altijd een maar- hoewel mijn erasmus een fantastische belevenis was met nog mooiere herinneringen dan ik ooit had durven denken, kijk ik daarom niet minder uit naar mijn terugkeer naar België, want het gras is altijd groener aan de overkant zeggen ze. Ik ruil een klein roze kamertje in voor een iets grotere met een senseo-machine (O wat heb ik dat gemist!!) in de Leeuwstraat. Ik ruil Deborah, mijn grootste steun en toeverlaat tijdens deze vijf maanden, in voor mijn zus die vanaf nu weer als mijn voornaamste klaagmuur zal fungeren (Maar ik heb er weer een fantastische vriendin bij die ik vanaf 13 februari geregeld tegen het lijf zal lopen in de Blandijn, niet waar? ). En tenslotte ik ruil de vele avondjes tapas-eten in voor uitstapjes naar de opera, theater en film met mijn beste vriendin, herenigd na vele maanden briefcorrespondentie en skype sessies. 

Fare thee well, lieve vrienden die ik hier leerde kennen (en waarvan de helft geen Nederlands kan om dit te begrijpen..). Het was mij een waar genoegen om met jullie te studeren, te reizen, te lachen, tapas te eten en noem maar op. Voor zij die gedomicilieerd zijn in België: altijd welkom in Gent uiteraard. En voor zij die aan de andere kant van de wereld wonen.. vergeet niet dat het Vlaamstalige gedeelte van België minstens even mooi is als het Franstalige!