Twee berichten voor ik dit tekstje 'publiceerde', konden jullie lezen dat ik zogezegd in Valladolid bleef met de feesten. Helaas, het was een grote en opzettelijke leugen, waarvoor ik volgens mijn voorafgaande Mexicaanse kotgenoot zeker gestraft zal worden door God! Het had maar 1 doel: mijn mama op het verkeerde spoor zetten. Samen met Pat had ik al vanaf november geregeld dat ik toch naar huis zou komen, want Valladolid liep leeg van de Erasmus-studenten die rond de kerstperiode bij hun familie wouden zijn. En zo probeerde mijn moeder mij op 27 december te bereiken via Skype, terwijl ik eigenlijk hoog in de wolken hing op weg naar België om haar te verrassen.
Nu, ik had eerlijk gezegd wel een andere soort surprise-act verwacht.. Mijn mama was redelijk van slag en in plaats van vriendelijk nen dag te zeggen, panikeerde ze onmiddellijk dat ze een uur later al naar Rome moest vertrekken en dat ze van niets op de hoogte was. (Ik begrijp wel dat gevoel van onmacht als vrijwel IEDEREEN wist dat ik naar België kwam, uitgenomen zijzelf.) Geen probleem moeder, alles was geregeld en ik zou hen naar Zaventem brengen, samen met mijn tante.
Maar het leukste van de hele dag was het "verrassingsfeestje" van mijn vriendinnen. Katrien, die mij persé wou zien donderdagavond (er was geen ontkomen aan! :p ) had een paar van mijn vriendinnen opgetrommeld om tijdens het studeren door mij toch een onvergetelijke avond te bezorgen. Want in deze tijden van leed en verdriet deed het mij goed om mensen te zien die mij een ferm hart onder de riem kwamen toesteken. Ik was dan ook enorm ontroerd om mijn lieve vriendinnen na zo vele maanden terug te mogen omarmen.
Dank jullie wel ladies! See you soon! xxxxxx
Geen opmerkingen:
Een reactie posten